De paddenstoel op een voetstuk. Muziek uit 1978

Je geliefde zet jou op een paddenstoel en zodoende word je boven alles uitgetild. Dat was het idee wat ik, als zestienjarige in 1978, had bij het nummer You Needed Me van Anne Murray. Het is een nummer wat beschrijft wat je geliefde allemaal voor je doet. Het varieert van, je tranen drogen, je hoop geven en je sombere gedachten uitwissen tot, je op eigen benen laten staan en je waardigheid geven. Tevens ben je nódig, heel hard nodig! Uiteindelijk word je dus hoog op die paddenstoel gezet. Ja, zo hoog zelfs, dat je bijna de eeuwigheid kan zien! Ahhhh! Hier moet sprake zijn van échte liefde!
Maar hoe zit dat met die paddenstoel? De tijd van vallende bladeren en prachtige bruin-, geel- en roodtinten, badend in een milde herfstzon is weer aangebroken. Daar horen deze schimmels ook bij! Elfenbankjes, eekhoorntjesbrood en die rode met die witte stippen, de vliegenzwam. Dat blijft voor mij toch wel de oerpaddenstoel. Daar zit Kabouter Spillebeen op heen en weer te wippen, totdat met een diepe zucht, zijn beentjes hopla! de lucht in vliegen. Paddenstoel kapot! Hoe kan het dan, dat je geliefde jou daar op kan plaatsen? En hoe zit dat dan in combinatie met het zien van die eeuwigheid?
Ik heb de tekst er nog eens op nagelezen, maar het gaat hier om een ‘pedestal’ en dat is Engels voor ‘voetstuk’. Aha, je wordt dus door je geliefde op een voetstuk gezet. Dat is mooi, dat herken ik wel. Het betekent trouwens ook (onderstuk van een) ‘schrijfbureau’. En dat maakt de tekst helemaal toepasbaar op mijn geliefde. Soms zet ze mij áán mijn pedestal en dan zegt ze: 'Ach, schrijf nog eens zo’n leuke column over een lied.’

Emotie. Muziek uit 1984

Regisseur, regieassistent, camera- en geluidsmannen, productieassistent. Allemaal leerlingen van het Saxion in Enschede. De regisseur is 22 jaar en ik vind het bijzonder hoe zij de acteurs, die in de meeste gevallen ruim twee keer zo oud zijn, op hun gemak stelt en hen de emoties uit laat beelden die zij graag op het scherm wil zien.
Acteren in een film. Een stille wens is vorig weekend in vervulling gegaan. Overigens niet mijn enige wens en als ik niet Het Slachtoffer had mogen spelen in de tien minuten durende rolprent Miscommunicatie in de Rechtszaal, dan was ik nu niet minder gelukkig geweest. Maar het is wél een belevenis! Mijn tekst bestaat uit welgeteld drie regels en daar moet álle emotie in gelegd worden die ik in mij heb. Dat is gelukt. Althans, volgens ‘De Crew’. Het moet wel verschillende keren overnieuw en uit verschillende posities worden opgenomen, zodat de tijd gaat dringen, maar de regisseur wordt er niet warm of koud van. Ze is overal nodig en moet vele beslissingen nemen. Wat knap dat ze dat allemaal kan!
Toen ik die leeftijd had, in 1984, was ik ook student. Ik leerde in Schoonhoven voor edelsmid. Ik kan me nog herinneren dat we op enig moment in de Zilverstad op het Marktplein een demonstratie hielden van wat we zoal leerden op De Vakschool. Ik zat te ciseleren. Met een hamer en ponsjes een voorstelling maken in metaal. Denk aan avondmaalsborden in de kerk of aan rijk versierde zilveren schalen. Ik heb toen aan mensen, minstens twee keer zo oud als ik, uitgelegd wat ciseleren is. Enthousiast, met kennis van zaken en overtuigd van mezelf. Waarschijnlijk zijn er toen ook wel mensen geweest die hebben gezegd; ‘Wat knap dat die kinderen dat allemaal weten en kunnen…’

De Beierse Biertuin

München was geweldig! Wat een prachtige stad. Inwoners zeggen zelf dat het een groot dorp is. Daar bedoelen ze dan Die Altstadt mee, met zijn prachtige monumentale gebouwen a l’ Arc de Triomphe, gezellige Gashöfe, winkels en natuurlijk meerdere Biergärten.
Onze kennissen, die hun hele leven al in München wonen, nodigden ons uit in zo’n biertuin te gaan eten. Het voedsel werd van huis meegenomen! Voor ons bijzonder, want wie neemt er nu een picknickmand mee bij een bezoek aan een terras? Nou, in München kan dat. Er staan allemaal biertafels en daar ga je aan zitten. Je koopt een pul bier of wijn en eet je meegebrachte spullen op.
In de 16e eeuw werd het brouwen van bier tussen mei en oktober verboden, wegens brandgevaar. De brouwerijen sloegen daarom het bier op in kelders. Bovengronds plantten ze kastanjebomen, want die houden de warmte tegen. De brouwers kwamen op het idee op het bier direct uit de kelders aan de klant te verkopen. Ze mochten daar echter geen eten bij serveren, vanwege de concurrentie met de kroegen. Daarom nam iedereen zelf zijn eten mee en at het op in de schaduw van de kastanjebomen, onder het genot van een grote pul bier.
Onze picknick bestond uit Beierse specialiteiten uit vervlogen tijden. Obatzte, Camembert met uien, bier en paprikakruiden; Leberkäse, smaakt een beetje naar rookworst; Würstchen, Kartoffel- und Krautsalat, Emmentaler, Brotscheiben und ein Riesen Pretzel, knapperig gebakken brood bestrooid met grof zeezout in de vorm van een krakeling.
In de 16e eeuw kon je beter geen water drinken, want daar werd je ziek van. Nu is het andersom, als je namelijk te lang in zo’n gezellige Biergarten blijft hangen…