New Age. Muziek uit 2012.

Ook al begrijp ik de tekst niet helemaal, ik vind het toch een mooi nummer; New Age van Marlon Roudette. Nu niet meteen denken, die ken ik niet, deze blog sla ik over. Je hebt ‘m vast al wel eens gehoord. Het gaat over LOVE, dat woord van vier letters met die simpele klank.
Liefde. Altijd mooi om te bezingen. Ook belangrijk voor iedereen. Niet alleen in verliefdheid of in liefde voor je partner, niet iedereen heeft tenslotte iemand om van te houden. Hoewel, iedereen zou in eerste instantie van zichzélf moeten houden. Dat is uiteindelijk een voorwaarde om van een ander te kunnen houden. Toch hebben veel mensen daar moeite mee. Ze gaan gebukt onder schuldgevoelens, zorgen en verdriet en vinden zichzelf niet de moeite waard. Redenen te over om niet van jezelf te houden. Het past ook niet zo goed in onze Calvinistische opvoeding. Liefde, genegenheid en complimenten moet je géven. Je mag het wel ontvangen, maar dan moet je er wel heel bescheiden over zijn.
Het zou al helpen als we onszelf zouden prijzen om iets. Laten we beginnen met één keer per dag. Zoiets als: ik vind het goed van mezelf dat ik naar drie mensen heb gelachen die ik niet ken. Of dat ik iets van de positieve kant heb bekeken in plaats van alleen het negatieve te belichten. Of: ik zie er best goed uit vandaag!
Hiervoor geldt overigens wel een waarschuwing: overdrijf het niet! Mensen die de hele dag van zichzelf vinden en zeggen dat ze zo mooi en goed zijn, vind ik persoonlijk behoorlijk irritant. Maar als ik me daar dan weer niet aan erger en bedenk dat het waarschijnlijk onzekerheid is, dan is dat weer een compliment voor mezelf. Ik geef toe, het is niet makkelijk, maar dat geldt voor heel veel ‘New Age’ gedachten…



If love was a word, I don’t understand.
The simplest sound, With four letters.
Whatever it was, I’m over it now.
With every day, It gets better.

Are you loving pain, loving the pain?
And with everyday, everyday
I try to move on.
Whatever it was,
Whatever it was,
There’s nothing now.
You changed.
New Age.

I’m walking away, From everything I had.
I need a room with new colours.
There was a time,
When I didn’t mind living the life of others.

So much fire that it burned my wings.
Her heat was amazing.
Now I’m dreaming of the simple things.
Old ways, erased.
If love was a word,
I don’t understand.
The simplest sound,
With four letters.

De schoolagenda. Muziek uit 1975.

Schrikkeldag 2012. Ik maak nu voor de twaalfde keer zo’n extra dag mee. Niks bijzonders. Ja, het voorjaar zit in de lucht! Ik hoor bepaalde vogeltjes fluiten die ik niet gemist heb, maar nu ik ze weer hoor denk ik: Hé, ‘t is lente! Er zitten ook vogeltjes in het nummer Lovin’ you van Minnie Riperton. Zij heeft trouwens zelf een stem als een mereltje.
Toen dit nummer in de zomer van 1975 een hit was, had ik net het eerste jaar Mavo met de hakken over de sloot gehaald. De eerste klasse-avond was een feit. De spanning hieraan voorafgaand stond in geen enkele verhouding tot de avond zelf. Het ‘versierde’ klaslokaal - een paar ballonnen en wat serpentines - de cola en de chips op de tafels achterin en een platenspeler op het bureau van de klassenleraar. De avond was een voortdurende tweestrijd tussen wel wíllen dansen en het toch maar niet doen. Eigenlijk stond je dus de hele avond langs de kant van het verduisterde klaslokaal. Toch keken we er reikhalzend naar uit.
Al wekenlang stond de datum omcirkeld in de door de school verstrekte Ryam schoolagenda. Op de eerste pagina stonden de schoolregels. Je mocht je agenda niet volplakken met plaatjes en stickers; wél doen dus! Agenda’s waren een dankbaar ‘bespreekgeval’. Ze gingen van hand tot hand tot hand en je populariteit ging samen op met de het uiterlijk en de dikte van dat dagboek. Het verzamelen van plaatjes was dan ook een heuse hobby. Het leuk inplakken, bijschriften verzinnen en inkleuren nam veel tijd in beslag. Ik heb vast geen plaatje van Minnie Riperton in mijn agenda gehad, want ik heb tot vandaag gedacht dat zij een blanke zangeres was… Stom natuurlijk, want mereltjes zijn bruin of zwart en ze zingen de lente in je hoofd ook al is het pas februari!

De stille liefde. Muziek uit 2008.

‘Als de regens om je oren slaan, heel de wereld zit achter je aan, kom dan bij mij in de luwte staan, tot jij mijn liefde voelt.’ Dit is de eerste zin van de Nederlandse cover van Adèles ‘To make you feel my love’. Een prima Valentijnslied zo is gebleken. Een aantal koorcollega’s hebben dit nummer op 14 februari gezongen voor een echtpaar dat elkaar 50 jaar geleden trouw heeft beloofd. Het is een van hun optredens deze avond en het was een groot succes! In ieder geval bij bovengenoemd echtpaar, want dat zijn onze oom en tante en wij waren erbij! Ze hebben er van begin tot eind van genoten. En het is nogal wat als er ineens vijftien in gala gestoken dames en heren in je kamer staan! Tijdens het pianotussenspel wordt hen ook nog een prachtige rode roos aangeboden. In dit geval was bekend wie de gevers waren en dat maakt de acceptatie van zo’n verassing gemakkelijk.
Het hele Valentijn idee, waarbij je een kaart ontvangt van een stille, anonieme liefde blijkt in de praktijk een lastig concept. Je ontvangt een kaart of een gezongen lied van iemand die kennelijk het beste met je voorheeft en je iets moois gunt, maar zich verder niet bekend maakt. Wie moet je bedanken? Wie heeft zich al die moeite getroost en wenst verder anoniem te blijven? Wil het zeggen dat er iemand is die jou in stilte aanbidt? Is het een grap? Moet je op zoek gaan naar die romantische Valentijn? Wat vindt je partner hiervan? Of is het juist van hem of haar afkomstig? Is het van een vrijgezel of van een bekende die (ook) een relatie heeft? Misschien blijft het voor eeuwig ongewis? Wat een drama! Ik pleit dan ook voor miniconcertjes van de koordelegatie waarbij je gewoon te horen krijgt wie het jou schenkt. Valentijnsconcertjes voor elke gelegenheid het hele jaar door. En op 14 februari noemen we het gewoon een voorjaarsconcert!