Mooie mensen met lenzen. Muziek uit 1997 en 1969.

Eind jaren ’60. Ik zit in de eerste klas van de lagere school. De kleuterschool heb ik overgeslagen. Zo kan het gebeuren dat dan pas, bij de schoolarts, aan het licht komt, dat ik niet goed kan zien. Ik moet dus een brilletje. De eerste tijd een afgeplakte, vanwege dat luie oog. Later gewoon om beter op het bord te kunnen zien. Men hoopt dat ik dan wat minder naar buiten kijk. Maar dat doe ik om alvast te bedenken wat ik zal gaan doen als die bel eindelijk weer eens gaat!
Melanie heeft dan een hit met het nummer Beautiful People. Ik voel me in die tijd niet echt ‘beautiful’ met dat brilletje. Het montuur was recht aan de bovenkant en verder amandelvorming. Er zaten blauwe randjes op. Met kleine schroefjes vastgezet. De pootjes zaten ook met schroefjes aan het montuur en al die schroefjes zijn er wel een keer uitgevallen met alle gevolgen van dien. Wat had ik een hékel aan die bril! Trouwens ook aan alle latere versies.
Zo’n zeven monturen later, ik was toen begin twintig, kreeg ik lenzen! Zachte vliesjes, met een plastic uiterlijk. Ik vond het een verademing!
Nu heb ik, sinds een half jaar, harde lenzen. Varifocus. Het gaat best goed, maar ik heb snel last van droge ogen. Ze moeten dus soms vroegtijdig uit. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik doe ze in het lenzendoosje met de bedoeling ze ’s avonds schoon te maken.
Voor het slapen gaan pak ik het doosje, draai het open en spoel het uit. Even goed schoonmaken. Hygiëne is belangrijk! Ik kijk in de spiegel en zie dat ik mijn bril op heb… Oh nee!!! Dat betekent dat ik zojuist mijn lenzen door de wastafelafvoer heb gespoeld!
Midden in de nacht demonteer ik, samen met mijn alter eega, de sifon en we vinden de lenzen gelukkig terug tussen de smurrie. Tja, wie mooi wil zijn….

Mathilde Santing coverde het nummer in 1997. Deze versie vind ik persoonlijk mooier. Luister en oordeel zelf.

New Age. Muziek uit 2012.

Ook al begrijp ik de tekst niet helemaal, ik vind het toch een mooi nummer; New Age van Marlon Roudette. Nu niet meteen denken, die ken ik niet, deze blog sla ik over. Je hebt ‘m vast al wel eens gehoord. Het gaat over LOVE, dat woord van vier letters met die simpele klank.
Liefde. Altijd mooi om te bezingen. Ook belangrijk voor iedereen. Niet alleen in verliefdheid of in liefde voor je partner, niet iedereen heeft tenslotte iemand om van te houden. Hoewel, iedereen zou in eerste instantie van zichzélf moeten houden. Dat is uiteindelijk een voorwaarde om van een ander te kunnen houden. Toch hebben veel mensen daar moeite mee. Ze gaan gebukt onder schuldgevoelens, zorgen en verdriet en vinden zichzelf niet de moeite waard. Redenen te over om niet van jezelf te houden. Het past ook niet zo goed in onze Calvinistische opvoeding. Liefde, genegenheid en complimenten moet je géven. Je mag het wel ontvangen, maar dan moet je er wel heel bescheiden over zijn.
Het zou al helpen als we onszelf zouden prijzen om iets. Laten we beginnen met één keer per dag. Zoiets als: ik vind het goed van mezelf dat ik naar drie mensen heb gelachen die ik niet ken. Of dat ik iets van de positieve kant heb bekeken in plaats van alleen het negatieve te belichten. Of: ik zie er best goed uit vandaag!
Hiervoor geldt overigens wel een waarschuwing: overdrijf het niet! Mensen die de hele dag van zichzelf vinden en zeggen dat ze zo mooi en goed zijn, vind ik persoonlijk behoorlijk irritant. Maar als ik me daar dan weer niet aan erger en bedenk dat het waarschijnlijk onzekerheid is, dan is dat weer een compliment voor mezelf. Ik geef toe, het is niet makkelijk, maar dat geldt voor heel veel ‘New Age’ gedachten…



If love was a word, I don’t understand.
The simplest sound, With four letters.
Whatever it was, I’m over it now.
With every day, It gets better.

Are you loving pain, loving the pain?
And with everyday, everyday
I try to move on.
Whatever it was,
Whatever it was,
There’s nothing now.
You changed.
New Age.

I’m walking away, From everything I had.
I need a room with new colours.
There was a time,
When I didn’t mind living the life of others.

So much fire that it burned my wings.
Her heat was amazing.
Now I’m dreaming of the simple things.
Old ways, erased.
If love was a word,
I don’t understand.
The simplest sound,
With four letters.

De schoolagenda. Muziek uit 1975.

Schrikkeldag 2012. Ik maak nu voor de twaalfde keer zo’n extra dag mee. Niks bijzonders. Ja, het voorjaar zit in de lucht! Ik hoor bepaalde vogeltjes fluiten die ik niet gemist heb, maar nu ik ze weer hoor denk ik: Hé, ‘t is lente! Er zitten ook vogeltjes in het nummer Lovin’ you van Minnie Riperton. Zij heeft trouwens zelf een stem als een mereltje.
Toen dit nummer in de zomer van 1975 een hit was, had ik net het eerste jaar Mavo met de hakken over de sloot gehaald. De eerste klasse-avond was een feit. De spanning hieraan voorafgaand stond in geen enkele verhouding tot de avond zelf. Het ‘versierde’ klaslokaal - een paar ballonnen en wat serpentines - de cola en de chips op de tafels achterin en een platenspeler op het bureau van de klassenleraar. De avond was een voortdurende tweestrijd tussen wel wíllen dansen en het toch maar niet doen. Eigenlijk stond je dus de hele avond langs de kant van het verduisterde klaslokaal. Toch keken we er reikhalzend naar uit.
Al wekenlang stond de datum omcirkeld in de door de school verstrekte Ryam schoolagenda. Op de eerste pagina stonden de schoolregels. Je mocht je agenda niet volplakken met plaatjes en stickers; wél doen dus! Agenda’s waren een dankbaar ‘bespreekgeval’. Ze gingen van hand tot hand tot hand en je populariteit ging samen op met de het uiterlijk en de dikte van dat dagboek. Het verzamelen van plaatjes was dan ook een heuse hobby. Het leuk inplakken, bijschriften verzinnen en inkleuren nam veel tijd in beslag. Ik heb vast geen plaatje van Minnie Riperton in mijn agenda gehad, want ik heb tot vandaag gedacht dat zij een blanke zangeres was… Stom natuurlijk, want mereltjes zijn bruin of zwart en ze zingen de lente in je hoofd ook al is het pas februari!