‘Als de regens om je oren slaan, heel de wereld zit achter je aan, kom dan bij mij in de luwte staan, tot jij mijn liefde voelt.’ Dit is de eerste zin van de Nederlandse cover van Adèles ‘To make you feel my love’. Een prima Valentijnslied zo is gebleken. Een aantal koorcollega’s hebben dit nummer op 14 februari gezongen voor een echtpaar dat elkaar 50 jaar geleden trouw heeft beloofd. Het is een van hun optredens deze avond en het was een groot succes! In ieder geval bij bovengenoemd echtpaar, want dat zijn onze oom en tante en wij waren erbij! Ze hebben er van begin tot eind van genoten. En het is nogal wat als er ineens vijftien in gala gestoken dames en heren in je kamer staan! Tijdens het pianotussenspel wordt hen ook nog een prachtige rode roos aangeboden. In dit geval was bekend wie de gevers waren en dat maakt de acceptatie van zo’n verassing gemakkelijk.
Het hele Valentijn idee, waarbij je een kaart ontvangt van een stille, anonieme liefde blijkt in de praktijk een lastig concept. Je ontvangt een kaart of een gezongen lied van iemand die kennelijk het beste met je voorheeft en je iets moois gunt, maar zich verder niet bekend maakt. Wie moet je bedanken? Wie heeft zich al die moeite getroost en wenst verder anoniem te blijven? Wil het zeggen dat er iemand is die jou in stilte aanbidt? Is het een grap? Moet je op zoek gaan naar die romantische Valentijn? Wat vindt je partner hiervan? Of is het juist van hem of haar afkomstig? Is het van een vrijgezel of van een bekende die (ook) een relatie heeft? Misschien blijft het voor eeuwig ongewis? Wat een drama! Ik pleit dan ook voor miniconcertjes van de koordelegatie waarbij je gewoon te horen krijgt wie het jou schenkt. Valentijnsconcertjes voor elke gelegenheid het hele jaar door. En op 14 februari noemen we het gewoon een voorjaarsconcert!
woensdag 15 februari 2012
woensdag 8 februari 2012
Alles wat ik nodig heb…Muziek uit 1984.
De rayonhoofden hebben de koppen bij elkaar gestoken. Het gonst van de Elfstedentochtgeruchten. Dat betekent dat het weer eens écht koud is!
Op dat soort momenten kruip ik het liefst dicht bij de verwarming. Radio aan, iets te lezen erbij… en als dan The Flying Pickets voorbij komen, met Only You dan word ik helemaal warm.
Zo’n achtentwintig jaar geleden word ik regelmatig gewekt met dit nummer. In het studentenhuisje waar ik dan woon is men bekend met het feit dat ik genoemd nummer erg mooi vind. Als de andere dames van mening zijn dat ik lang genoeg heb geslapen, dan stoppen ze het bandje, met daarop het zoetgevooisde stemgeluid van de Flying Pickets, in het cassettedeck en spelen het af op volume acht.
Bij de eerste padadadatjes word ik langzaam wakker. Bij de explosie, voordat de zang begint, PADAM! ben ik er helemaal bij. Nog even doorsoezen, diep onder de dekens, want we hebben het over februari 1984. Iets minder koud dan nu, maar rond het vriespunt is op een studentenzolder ook erg koud!
Een welgemeend ‘Goedemorgen slaapkop, wakker worden, de koffie is klaar!’ verzacht de pijn van slaapverstoring enigszins.
Dit ritueel vond vaak op de plaats op de dinsdag, mijn vrije ochtend. Ontwaken met de Flying Pickets, verwarming aan, koffie drinken, krantje lezen en met een van de huisgenoten het AD cryptogram maken. Wat een (studenten)leven!
De tekst blijft trouwens onverminderd van kracht: “Alles wat ik nodig heb is de liefde die jij geeft, dat is alles wat ik nodig heb voor een nieuwe dag en alles wat ik ooit kende was jouw liefde…”
Het lijkt me overigens ook een mooi nummer voor ons koor….
Flying Pickets / Only You
Looking from a window above
It's like a story of love
Can you hear me.
Came back only yesterday
Moving further away
Want you near me.
All I needed was the love you gave
All I needed for another day
All I ever knew
Only you
Sometimes when I think of your name
And it's only a game
And I need you
Listening to the words that you say
Getting harder to stay
When I see you
This is gonna take a long time
And I wonder what's mine
Can't take no more
Wonder if you'll understand
It's just the touch of your hand
Behind a closed door
Op dat soort momenten kruip ik het liefst dicht bij de verwarming. Radio aan, iets te lezen erbij… en als dan The Flying Pickets voorbij komen, met Only You dan word ik helemaal warm.
Zo’n achtentwintig jaar geleden word ik regelmatig gewekt met dit nummer. In het studentenhuisje waar ik dan woon is men bekend met het feit dat ik genoemd nummer erg mooi vind. Als de andere dames van mening zijn dat ik lang genoeg heb geslapen, dan stoppen ze het bandje, met daarop het zoetgevooisde stemgeluid van de Flying Pickets, in het cassettedeck en spelen het af op volume acht.
Bij de eerste padadadatjes word ik langzaam wakker. Bij de explosie, voordat de zang begint, PADAM! ben ik er helemaal bij. Nog even doorsoezen, diep onder de dekens, want we hebben het over februari 1984. Iets minder koud dan nu, maar rond het vriespunt is op een studentenzolder ook erg koud!
Een welgemeend ‘Goedemorgen slaapkop, wakker worden, de koffie is klaar!’ verzacht de pijn van slaapverstoring enigszins.
Dit ritueel vond vaak op de plaats op de dinsdag, mijn vrije ochtend. Ontwaken met de Flying Pickets, verwarming aan, koffie drinken, krantje lezen en met een van de huisgenoten het AD cryptogram maken. Wat een (studenten)leven!
De tekst blijft trouwens onverminderd van kracht: “Alles wat ik nodig heb is de liefde die jij geeft, dat is alles wat ik nodig heb voor een nieuwe dag en alles wat ik ooit kende was jouw liefde…”
Het lijkt me overigens ook een mooi nummer voor ons koor….
Flying Pickets / Only You
Looking from a window above
It's like a story of love
Can you hear me.
Came back only yesterday
Moving further away
Want you near me.
All I needed was the love you gave
All I needed for another day
All I ever knew
Only you
Sometimes when I think of your name
And it's only a game
And I need you
Listening to the words that you say
Getting harder to stay
When I see you
This is gonna take a long time
And I wonder what's mine
Can't take no more
Wonder if you'll understand
It's just the touch of your hand
Behind a closed door
woensdag 1 februari 2012
Pareltje. Muziek uit 1990.
Op deze plek heb ik al heel wat persoonlijke pareltjes met jullie gedeeld. Vaak zijn dat nummers waarvan ik nog heel goed weet onder welke omstandigheden ik ze heb leren kennen.
Het nummer Promis Me van Beverley Craven is ook zo’n pareltje, dat altijd weer een mengeling van warme én verdrietige gevoelens oproept. Als ik dat nummer hoor ben ik weer terug op een zonnige zaterdag in september 1990. Ik heb dan een bijeenkomst, nu zouden we het een workshop noemen, met een zestal personen. We buigen ons over de maatschappelijke levensvragen waar wij, bijnadertigers, zoal mee worstelen. Het is in Zwolle. Naast een serieus gedeelte wordt er ook een gezellige lunch geserveerd door de gastheer en gastvrouw van die dag. Zij blijken mijn muzieksmaak te delen. Zij zijn namelijk in het bezit van de LP van Beverly Craven en zij beloven mij een cassettebandje hiervan.
Dan gaat bij hen de telefoon. Men vraagt of ik aan de lijn wil komen. Ik ben verbaast over het feit dat ik hier opgespoord ben. Als ik hoor waarom mijn familie al die moeite heeft gedaan, dan begrijp ik het helemaal. Een familielid is overleden en de vraag is of ik zo snel mogelijk thuis kom.
Mijn familie zit er verslagen bij. We zoeken troost en steun bij elkaar en vragen ons af: “Waarom?”
Van de tijd daarna kan ik me nog heel goed herinneren dat ik het genoemde bandje erg vaak heb afgespeeld. De ‘repeatknop’ wordt meerdere malen per dag ingedrukt.
De tijd heelt alle wonden en op de waarom-vraag krijg je geen antwoord. Maar het ‘Promise me, you’ll wait for me and I’ll be saving all my love for you’ is nog steeds actueel.
Het nummer Promis Me van Beverley Craven is ook zo’n pareltje, dat altijd weer een mengeling van warme én verdrietige gevoelens oproept. Als ik dat nummer hoor ben ik weer terug op een zonnige zaterdag in september 1990. Ik heb dan een bijeenkomst, nu zouden we het een workshop noemen, met een zestal personen. We buigen ons over de maatschappelijke levensvragen waar wij, bijnadertigers, zoal mee worstelen. Het is in Zwolle. Naast een serieus gedeelte wordt er ook een gezellige lunch geserveerd door de gastheer en gastvrouw van die dag. Zij blijken mijn muzieksmaak te delen. Zij zijn namelijk in het bezit van de LP van Beverly Craven en zij beloven mij een cassettebandje hiervan.
Dan gaat bij hen de telefoon. Men vraagt of ik aan de lijn wil komen. Ik ben verbaast over het feit dat ik hier opgespoord ben. Als ik hoor waarom mijn familie al die moeite heeft gedaan, dan begrijp ik het helemaal. Een familielid is overleden en de vraag is of ik zo snel mogelijk thuis kom.
Mijn familie zit er verslagen bij. We zoeken troost en steun bij elkaar en vragen ons af: “Waarom?”
Van de tijd daarna kan ik me nog heel goed herinneren dat ik het genoemde bandje erg vaak heb afgespeeld. De ‘repeatknop’ wordt meerdere malen per dag ingedrukt.
De tijd heelt alle wonden en op de waarom-vraag krijg je geen antwoord. Maar het ‘Promise me, you’ll wait for me and I’ll be saving all my love for you’ is nog steeds actueel.
Abonneren op:
Posts (Atom)