Alles wat ik nodig heb…Muziek uit 1984.

De rayonhoofden hebben de koppen bij elkaar gestoken. Het gonst van de Elfstedentochtgeruchten. Dat betekent dat het weer eens écht koud is!
Op dat soort momenten kruip ik het liefst dicht bij de verwarming. Radio aan, iets te lezen erbij… en als dan The Flying Pickets voorbij komen, met Only You dan word ik helemaal warm.
Zo’n achtentwintig jaar geleden word ik regelmatig gewekt met dit nummer. In het studentenhuisje waar ik dan woon is men bekend met het feit dat ik genoemd nummer erg mooi vind. Als de andere dames van mening zijn dat ik lang genoeg heb geslapen, dan stoppen ze het bandje, met daarop het zoetgevooisde stemgeluid van de Flying Pickets, in het cassettedeck en spelen het af op volume acht.
Bij de eerste padadadatjes word ik langzaam wakker. Bij de explosie, voordat de zang begint, PADAM! ben ik er helemaal bij. Nog even doorsoezen, diep onder de dekens, want we hebben het over februari 1984. Iets minder koud dan nu, maar rond het vriespunt is op een studentenzolder ook erg koud!
Een welgemeend ‘Goedemorgen slaapkop, wakker worden, de koffie is klaar!’ verzacht de pijn van slaapverstoring enigszins.
Dit ritueel vond vaak op de plaats op de dinsdag, mijn vrije ochtend. Ontwaken met de Flying Pickets, verwarming aan, koffie drinken, krantje lezen en met een van de huisgenoten het AD cryptogram maken. Wat een (studenten)leven!
De tekst blijft trouwens onverminderd van kracht: “Alles wat ik nodig heb is de liefde die jij geeft, dat is alles wat ik nodig heb voor een nieuwe dag en alles wat ik ooit kende was jouw liefde…”

Het lijkt me overigens ook een mooi nummer voor ons koor….



Flying Pickets / Only You

Looking from a window above
It's like a story of love
Can you hear me.
Came back only yesterday
Moving further away
Want you near me.

All I needed was the love you gave
All I needed for another day
All I ever knew
Only you

Sometimes when I think of your name
And it's only a game
And I need you
Listening to the words that you say
Getting harder to stay
When I see you

This is gonna take a long time
And I wonder what's mine
Can't take no more
Wonder if you'll understand
It's just the touch of your hand
Behind a closed door

Pareltje. Muziek uit 1990.

Op deze plek heb ik al heel wat persoonlijke pareltjes met jullie gedeeld. Vaak zijn dat nummers waarvan ik nog heel goed weet onder welke omstandigheden ik ze heb leren kennen.
Het nummer Promis Me van Beverley Craven is ook zo’n pareltje, dat altijd weer een mengeling van warme én verdrietige gevoelens oproept. Als ik dat nummer hoor ben ik weer terug op een zonnige zaterdag in september 1990. Ik heb dan een bijeenkomst, nu zouden we het een workshop noemen, met een zestal personen. We buigen ons over de maatschappelijke levensvragen waar wij, bijnadertigers, zoal mee worstelen. Het is in Zwolle. Naast een serieus gedeelte wordt er ook een gezellige lunch geserveerd door de gastheer en gastvrouw van die dag. Zij blijken mijn muzieksmaak te delen. Zij zijn namelijk in het bezit van de LP van Beverly Craven en zij beloven mij een cassettebandje hiervan.
Dan gaat bij hen de telefoon. Men vraagt of ik aan de lijn wil komen. Ik ben verbaast over het feit dat ik hier opgespoord ben. Als ik hoor waarom mijn familie al die moeite heeft gedaan, dan begrijp ik het helemaal. Een familielid is overleden en de vraag is of ik zo snel mogelijk thuis kom.
Mijn familie zit er verslagen bij. We zoeken troost en steun bij elkaar en vragen ons af: “Waarom?”
Van de tijd daarna kan ik me nog heel goed herinneren dat ik het genoemde bandje erg vaak heb afgespeeld. De ‘repeatknop’ wordt meerdere malen per dag ingedrukt.
De tijd heelt alle wonden en op de waarom-vraag krijg je geen antwoord. Maar het ‘Promise me, you’ll wait for me and I’ll be saving all my love for you’ is nog steeds actueel.

Fotorolletjes. Muziek uit 1973.

Heb je bepaalde herinneringen omdat er foto’s van zijn? Of zijn foto’s juist een ondersteuning voor het geheugen? Mijn alter eega en ik zijn altijd druk met het maken en sorteren van deze herinneringsbeelden. Ze worden in een ringband geplakt, op gewoon wit tekenpapier. Vaak worden ze verknipt en wordt er nog iets bijgeschreven of getekend. We hebben van elk jaar minstens één ringband, maar de laatste jaren zijn het er vaak wel meer. Dat komt door de digitale fotografie. De digitale camera heeft bij ons een jaar of vier geleden zijn intrede gedaan. Er is genoeg geheugen op de computer en dat is funest! Er zijn teveel foto’s!
Soms verlang ik daarom terug naar het filmrolletje. Als we op vakantie gingen, namen we hooguit twee rolletjes van 36 mee. Dat is nog te overzien als je weer thuis bent. Als er dan ook nog een paar mislukken dan is het inplakken wel bij te houden.
Tegenwoordig bewaar ik ze dus digitaal. Per maand gesorteerd. Af en toe sturen we de oogst van enkele maanden naar een afdrukcentrale. Dan wordt ons een pakket van 250 foto’s toegestuurd en kan het grote uitzoekwerk beginnen. We lopen bijna twee jaar achter. Ik weet dat er nu mensen zijn die jaloers zeggen: maar twee jaar? Maar voor ons is dat veel. Het afgelopen jaar is er een schrijfhobby en een zangkoor als vrijetijdsbesteding bijgekomen, vandaar.
Maar het blijft leuk om een fotoboek van een bepaald jaar te pakken en zo weer even terug te zijn in dat jaar. In 1973 bijvoorbeeld, toen Paul Simon in de hitparade stond met Kodachrome. Nu, bijna veertig jaar later staat het Kodakimperium op instorten. Het is bijna failliet. Sommige foto’s verkleuren, maar de herinneringen die erop staan blijven in ons hoofd altijd fris! Mama don’t take my Kodachrome away!