Vorige week is mijn tiende bijdrage op deze plek gepubliceerd. Een jubileumbijdrage! Voor diegenen onder jullie die nu hun wenkbrauwen optrekken en zeggen: ‘Poeh, wat is ‘tien keer’ nu voor jubileum?’ Nou, ik heb ook nagedacht over twaalf-en-half, maar dat blijkt moeilijk uitvoerbaar. Ik hou namelijk niet van halve maatregelen c.q. halve maten en halve regelen. Dat ziet ! Komt nog bij dat, in deze tijden van snelle media, tien weken al best lang is! Even dus een rustmoment om de bijbehorende parafernalia, een virtuele oorkonde en denkbeeldige roem, in ontvangst te nemen en jullie te bedanken voor je niet aflatende steun. Lieve, trouwe lezers bedankt! Het waren tien prachtige weken! Ik heb ervan genoten. Nee, nee, vreest niet, ik ga er heus mee door. Ik zou echter wel graag willen weten of jullie er ook nog zijn?
Het publiceren op deze plek is wel te vergelijken met het maken van radio. Ik luister er dagelijks naar en ik denk vaak, wat fijn dat al die radiomakers weer wat te genieten in elkaar gesleuteld hebben. Maar ik laat ze dat nooit weten. Dat doen anderen wel, denk ik dan. Bovendien weten ‘ze’ vast wel dat ik vanaf zes uur ’s ochtends naar hun bijdragen luister.
Nu weet ik natuurlijk ook wel dat jullie op zondag massaal afstemmen op een verse blog. Maar ik zou het toch wel leuk vinden om af en toe nog eens een piepklein reactietje van jullie te vinden, onderaan deze pagina. Vinden jullie de nummers leuk? Mis je iets? Verzoeknummers worden óók gehonoreerd! Het is misschien wel een beetje gevaarlijk wat ik nu vraag want dat kán natuurlijk uitdraaien op het nummer You better stop van Sam Brown. Ik beloof dus niet dat ik álles ter harte neem!
woensdag 9 november 2011
woensdag 2 november 2011
You srewed me over. Muziek uit 2011.
Elkaar eens flink de waarheid zeggen of zelfs de relatie beëindigen. Het hoort bij het leven. Er zijn ook vast al heel veel nummers geschreven over zoiets pijnlijks. Drama leent zich natuurlijk uitstekend als inhoud voor een gevoelig lied. Het is uit met degene die ooit je grote liefde was, je likt je wonden en schrijft een lied met een persoonlijke ondertoon. Tegenwoordig zit er ook vaak een filmpje bij zo’n nummer. Dat maakt het nog persoonlijker. Zoals bijvoorbeeld bij Gotye, Somebody that I used to know.
Ik heb de song nu een paar keer gehoord op mijn favoriete radiozender. De eerste keer, begin oktober 2011, viel het me op door het intro. Het pianopingeltje heeft wel wat weg van Altijd is Kortjakje ziek of een ander bekend deuntje. Daarna wordt er gezongen door een man en een vrouw. Ik vond het wel mooi, het klonk best lief. Toen ik beter ging luisteren hoorde ik ook een wat bozere ondertoon. De man zingt: But you didn’t have to cut me off… en de dame zingt iets van: All the times you srewed me over… nou, dat voorspelt allemaal niet veel goeds. Even kijken dus naar het filmpje. Hé, dat is een fascinerend beeld! Dáár is veel tijd in gestoken! De getoonde man lijkt zonder kleren aan gefilmd te worden (niet in zijn geheel hoor, maar tóch….) en later wordt de achtergrond verdeeld in vlakken die gevuld worden met verf. De man wordt met dezelfde gekleurde vlakken beschilderd. Hij gaat als het ware op in de achtergrond. Dan blijkt er ook een vrouw te staan. Zij is ook beschilderd en gaat ook op in het schilderij. Zij is boos op hem en dat laat ze blijken! Hij is ook boos op haar. De relatie is beëindigd, zoveel is wel duidelijk en ze vechten het op dit filmpje uit. Wij zijn er getuige van. Gênant eigenlijk. Maar het lijkt me een kanshebber voor een grote hit. Eind goed al goed!
Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember
You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over
But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...
Ik heb de song nu een paar keer gehoord op mijn favoriete radiozender. De eerste keer, begin oktober 2011, viel het me op door het intro. Het pianopingeltje heeft wel wat weg van Altijd is Kortjakje ziek of een ander bekend deuntje. Daarna wordt er gezongen door een man en een vrouw. Ik vond het wel mooi, het klonk best lief. Toen ik beter ging luisteren hoorde ik ook een wat bozere ondertoon. De man zingt: But you didn’t have to cut me off… en de dame zingt iets van: All the times you srewed me over… nou, dat voorspelt allemaal niet veel goeds. Even kijken dus naar het filmpje. Hé, dat is een fascinerend beeld! Dáár is veel tijd in gestoken! De getoonde man lijkt zonder kleren aan gefilmd te worden (niet in zijn geheel hoor, maar tóch….) en later wordt de achtergrond verdeeld in vlakken die gevuld worden met verf. De man wordt met dezelfde gekleurde vlakken beschilderd. Hij gaat als het ware op in de achtergrond. Dan blijkt er ook een vrouw te staan. Zij is ook beschilderd en gaat ook op in het schilderij. Zij is boos op hem en dat laat ze blijken! Hij is ook boos op haar. De relatie is beëindigd, zoveel is wel duidelijk en ze vechten het op dit filmpje uit. Wij zijn er getuige van. Gênant eigenlijk. Maar het lijkt me een kanshebber voor een grote hit. Eind goed al goed!
Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember
You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over
But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...
woensdag 26 oktober 2011
Plat proat’n. Muziek uit 1977.
Verbijsterd ben ik. Mijn ogen zijn onafgebroken gericht op ons Erres radiotoestel met de houten kast en de grijze draaiknoppen. Alsof ik zo beter kan verstaan wat er gezongen wordt. Ik geloof mijn oren niet. …noar de motorcross op het Hengelse zand, de hoender en de vrouwluu stoaven ahan de kant…. Ongelofelijk, die mannen zingen in míjn Achterhoeks dialect! Echt waar! Het dialect waar je je eigenlijk voor moet schamen, zeker als je vijftien bent en op de Mavo zit. Het is een gedenkwaardige zaterdag in het voorjaar van 1977.
Thuis op de boerderij spreken we uitsluitend dialect. Dat heet plat proat’n. Tot mijn zesde jaar is het de taal waarin ik me het best uit kan drukken. Op de lagere school praten de meeste kinderen anders en ik maak me die andere tongval ook snel eigen. Het dialect spreken wordt als minderwaardig en dom beschouwd. Algemeen Beschaafd Nederlands is de norm. Daarom is Achterhoeks dialect op de Nederlandse radio voor mij zoiets als vloeken in de kerk. Nou, er wordt wat afgevloekt in die tijd! Normaal met Oerend hard is een daverend succes. Het nummer beklimt met ongekende vaart de hitlijsten. Te pas en te onpas hebben presentatoren het over heuken, brekken en angoon. Ik ben trots op mijn tweetalige opvoeding, waardoor ik die woorden tenminste uit kan spreken zoals ze horen te klinken.
Toen ik het nummer voor het eerst hoorde vond ik het leuk en spannend, maar het leek me een kansloze missie. Nederland zou toch nooit vallen voor liedjes die in het Achterhoeks dialect gezongen werden? Vijfendertig jaar later weten wij wel beter. Ik ben blij dat ik het plat proat’n nog steeds niet verleerd ben!
Oerend hard kwamen zi-j doar angescheurd
Oerend hard want zi-j hadden van de motocross geheurd
Langzaam ri-jen dat deejen ze nooit
Dat vonden zi-j toch moar tied verknooit
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
Noar de motocross op 't Hengelse zand
De hoender en de vrouwluu stoaven an de kant
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
Oerend hard scheurden zi-j noa de cross noar huus
Oerend hard want dan waren zi-j eerder thuus
Zi-j hadden alderbastend gein gehad
Zi-j waren allebei een heel klein betjen zat
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
An 't gevoar hadden zi-j nog nooit gedach
Zie waren koning op de weg en dachten alles mag
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
Moar zoas altied kwam an dat gejakker een end
Deur een zatte kerel die de snelheid van een motor niet kent
Bertus reej veurop en Tinus kwam der vlak achteran
Iedereen die zei: Van die leu heur ie nooit meer wat van
Zie gingen nooit, nee nee nooit, nooit meer oerend hard
Moar wie goat oerend hard
Thuis op de boerderij spreken we uitsluitend dialect. Dat heet plat proat’n. Tot mijn zesde jaar is het de taal waarin ik me het best uit kan drukken. Op de lagere school praten de meeste kinderen anders en ik maak me die andere tongval ook snel eigen. Het dialect spreken wordt als minderwaardig en dom beschouwd. Algemeen Beschaafd Nederlands is de norm. Daarom is Achterhoeks dialect op de Nederlandse radio voor mij zoiets als vloeken in de kerk. Nou, er wordt wat afgevloekt in die tijd! Normaal met Oerend hard is een daverend succes. Het nummer beklimt met ongekende vaart de hitlijsten. Te pas en te onpas hebben presentatoren het over heuken, brekken en angoon. Ik ben trots op mijn tweetalige opvoeding, waardoor ik die woorden tenminste uit kan spreken zoals ze horen te klinken.
Toen ik het nummer voor het eerst hoorde vond ik het leuk en spannend, maar het leek me een kansloze missie. Nederland zou toch nooit vallen voor liedjes die in het Achterhoeks dialect gezongen werden? Vijfendertig jaar later weten wij wel beter. Ik ben blij dat ik het plat proat’n nog steeds niet verleerd ben!
Oerend hard kwamen zi-j doar angescheurd
Oerend hard want zi-j hadden van de motocross geheurd
Langzaam ri-jen dat deejen ze nooit
Dat vonden zi-j toch moar tied verknooit
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
Noar de motocross op 't Hengelse zand
De hoender en de vrouwluu stoaven an de kant
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
Oerend hard scheurden zi-j noa de cross noar huus
Oerend hard want dan waren zi-j eerder thuus
Zi-j hadden alderbastend gein gehad
Zi-j waren allebei een heel klein betjen zat
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
An 't gevoar hadden zi-j nog nooit gedach
Zie waren koning op de weg en dachten alles mag
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA
Moar zoas altied kwam an dat gejakker een end
Deur een zatte kerel die de snelheid van een motor niet kent
Bertus reej veurop en Tinus kwam der vlak achteran
Iedereen die zei: Van die leu heur ie nooit meer wat van
Zie gingen nooit, nee nee nooit, nooit meer oerend hard
Moar wie goat oerend hard
Abonneren op:
Posts (Atom)