How ‘bout us? Muziek uit 1980.

Schuifelen heet het in onze streek, elders heeft men het over slijpen. Tegenwoordig doe ik het nog maar zelden. Ja, als we Champaingn horen op onze favoriete radiozender. Dan ‘slow’ ik in de huiskamer met mijn alter eega.
In het prille begin van de jaren ’80 is het, op een fuif of schoolfeest, een perfect schuifelnummer. Je danst, dicht tegen elkaar, met degene met wie je verkering hebt of graag wílt hebben. Er is bijna geen ruimte voor nodig, het licht is gedimd en er ontstaat een intieme sfeer. Het nummer kan niet lang genoeg duren…
Tenzij je door iemand gevraagd bent waar je eigenlijk niets voor voelt. Op tijd ‘nee’ zeggen is niet mijn sterkste kant en dan is het afzien! Mijn danspartner, geheel in trance, heeft het kennelijk wél naar zijn zin. Ik zie mijn droomvrouw-van-dat-moment langsschuifelen met een jongeman. Ik hoop dat zij ook niet helemaal happy is met de omstandigheden. Zij danst toch ook liever met mij? Maar zij lijkt volmaakt tevreden en er is geen kans op oogcontact, simpelweg omdat ze haar ogen gelukszalig gesloten heeft. Jammer van zo’n mooie plaat…
De situatie die ná zo’n schuifelnummer kan ontstaan is zo mogelijk nóg lastiger. Mijn schuifelpartner is er na zo’n intiem moment van overtuigd dat er sprake is van verkering. Ik vind van niet, maar op tijd ‘nee’ zeggen…
Het kan nog erger: iederéén denkt inmiddels dat er sprake is van een relatie tussen mij en de bewuste jongen. Ik ben daar niet in gekend. Is het waar wat ze beweren? Een netelige kwestie!
Ik heb zoiets ooit opgelost door de betreffende jongeling te confronteren met de uitspraak: ‘Als we verkering hebben maak ik het uit en als we dat niet hebben, maak ik het ook niet aan!’ Zó zit dat met ons!

Vuurtoren. Muziek uit 1977.

De stukjes die jullie hier lezen worden vaak, in eerste opzet, geschreven op een bankje in (bij voorkeur) de zon. Ik verplaats mij hiervoor, in mijn lunchpauze, naar de plaatselijke jachthaven.
Meestal weet ik wel waar het stukje over moet gaan, maar soms doe ik ter plekke inspiratie op. Zo ook deze keer. Ik kijk naar de bootjes die nu, het is december, veelal onder een dekzijl zachtjes deinen op de golfjes. De gedachte aan Harbourlight van Windjammer is dan niet ver meer. Ik vind dat nog steeds een prachtig nummer, zowel qua tekst als muziek. Het is zo romantisch…
We gaan terug naar 1977. Een grote hit is het trouwens nooit geworden, hoger dan op nummer 15 heeft ze in de hitlijsten niet gestaan. In die tijd ben ik een puber die stevig gelooft in een geliefde die een lichtend baken zal zijn in mijn bestaan vol stormen en wilde zeeën. Mijn vuurtoren die mij de weg zal wijzen en altijd weer zal zorgen voor een behouden thuiskomst, die me door de donkere nacht zal leiden, zoals mijn fiets-voorlamp mij door het spaarzaam verlichte buitengebied naar huis begeleidt. Zoals de maan, die ook altijd speciaal met míj meefietst.
Op dat moment ben ik nog onbekend met het gegeven dat het nog wel even zou kunnen duren voordat ik zo’n licht zal vinden. Maar een vast geloof, in een haven waar de zon schijnt en alwaar je kunt deinen op de golven van het bestaan, heeft ervoor gezorgd dat ik die ook écht heb gevonden.
En als het regent of stormt? Dan gooien we het dekzeil over ons heen en zetten we de stormlantaarn in onze haven. Zodat we voor iedereen die dat wil te vinden zijn. En dan wachten we tot de zon, of de maan, weer gaat schijnen!

Verslaafd. Muziek uit 2011.

Is ‘verslaafd zijn aan muziek’ hetzelfde als ‘een slaaf zijn van muziek?’ In beide gevallen houdt die muziek je in haar greep, maar de eerste vertaling vind ik zelf wat positiever.
In het nummer Slave to the Music laat James Morrison horen hoe hij het ervaart. ‘She’s got me rocking, she’s got me moving, she’s got me dancing’ zingt hij in het refrein. Ik zou daar aan toe willen voegen: ‘She’s got me writing’ want over heel veel nummers valt voor mij wel iets te schrijven. Maar dat heb je al ervaren, anders las je dit waarschijnlijk niet.
James zingt met hese stem over zijn verslaving en het komt mij voor dat de vergelijking tussen muziek en een lieve, aantrekkelijke vrouw niet zover weg ligt. Daarom spreekt het nummer mij waarschijnlijk ook zo aan. Zo iemand kan het beste in je losmaken en de verslaving ligt om de hoek.
James is dus eigenlijk verslaafd aan de liefde. Of gaat die vergelijking te ver? Voor mij niet. Een nieuwe song, die goed gemaakt is en mooi gezongen wordt, maakt bij mij soms gevoelens los die aan verliefdheid grenzen. Wanneer komt het nummer weer langs op mijn favoriete zender? Hoor ik er dan nog weer nieuwe dingen in? Vind ik het nummer nog steeds mooi als ik het vaker hoor?
Soms gaat het over. Het wordt bijvoorbeeld téveel gedraaid en de melodie is niet ‘spannend’ genoeg om over te gaan in ‘houden van’. Maar er zijn ook een paar nummers waar ik al veertig jaar warme gevoelens voor koester. Dit nummer zou best eens in dat rijtje thuis kunnen gaan horen. In ieder geval zal zij mij waarschijnlijk altijd herinneren aan de tijd dat ze mij tot schrijven heeft aangezet. ‘Slave to the music, no I won’t stop until my heart pops…, she’s got me writing….’



She pulled me in so easily
right from the start
she played me like I was a melody
one bang on the drum and she funks me with a sweet kiss
she's touching me with lovers caress
no I can't fight it

She's got my soul she's captured me
holds me hostage when I hear that beat
I won't take these shackles off my feet
'cause they're the only thing that make me feel free, that's why

I'm a slave to the music
No I won't stop until my heart pops
I'm a slave to the music
No I won't give in until I stop breathing

She's got me rocking
She's got me moving
She's got me dancing
I don't wanna be saved
Slave to the music
I don't wanna be saved
Slave to the music, yeah.. yeah

She fought the pop and I'm barely alive
But keep on givin' it's the only way to survive
But I can't help but shuffle my feet
moving like a zombie, chasing' the beat

She lures me in oh sweet surrender
locks me down like a repeat offender
I won't take these shackles off my feet
'cause they're the only thing that make me feel free, that's