Het verhalenboek

De regelmatige bezoeker van deze pagina heeft al wel begrepen dat ik een passie heb voor popmuziek, gecombineerd met een passie voor het geschreven woord. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat ik graag het Top 2000 Verhalenboek zou willen bemachtigen. Dat kan, door mee te doen aan het Top 2000 Introspel. Ik heb meegedaan! Ik heb in 30 seconden drie intro’s goed geraden!
Als ik het nummer bel, op een dinsdagavond even na negenen, zegt een vriendelijke mevrouw dat ik waarschijnlijk wel als kandidaat geselecteerd zal worden. Verliezen kan niet, want alleen het meedoen wordt al beloond met eerder genoemd boek. Mijn adresgegevens worden genoteerd. Ze gaan mij bellen, zegt de mevrouw. Mijn alter eega en ik gaan verder met onze bezigheden aan de keukentafel. Nagels lakken, kruiswoordpuzzelen, lezen en radio luisteren. Als het Introspel langskomt blijkt dat er iemand anders is geselecteerd. Vreemd. Maar niet getreurd, misschien in het volgende uur. Als ook dit uur bijna ten einde loopt en ik nog steeds niet gebeld ben, word ik ongerust. Dan roept de presentator: ‘Als je mee wilt doen met het Introspel, dan moet je nú bellen.’ Ik toets meteen het nummer in en ik krijg dezelfde aardige mevrouw aan de lijn, die roept: ‘Oh, gelukkig! Goed dat je belt! Ik heb waarschijnlijk je telefoonnummer verkeerd genoteerd. Ik kreeg iemand aan de lijn die absoluut geen idee had waar het over ging. Maar blijf aan de telefoon, dan kom je zó in de uitzending. Succes!’
De rest is geschiedenis. Een paar collega’s hebben mijn ‘two minutes of fame’ live op de radio gehoord. Leuk! Het levert een 10 cd box op met het beste uit de Top 2000 én het verhalenboek!

Fietsenkelderkampioen. Muziek uit 1977.

Ooit was ik een kampioen! In een fietsenkelder in 1977. In die tijd zit ik in de tweede klas van de Mavo. Ik voel me heel wat, want ik zit al voor het tweede achtereenvolgende jaar in de tweede klas. Ik zing in die fietsenkelder dat wij de kampioenen zijn. We are the champions my friend! Oueen maakt in die tijd aan de lopende band hits en dit is er ook weer één!
Eigenlijk is de fietsenkelder verboden terrein voor ons scholieren, in ieder geval in de pauzes. Maar als het regent dan wil je toch wel graag droog zitten, niet dan? Achter in die kelder, om het hoekje, staan zelfs nog wat attributen waar je op kunt zitten. Bovendien is de akoestiek geweldig.
Genoemd Queen nummer is op dat moment bij velen geliefd en ik ken al vrij snel de tekst uit mijn hoofd. Muziekblad Popfoto heeft daar een mooi steentje aan bijgedragen. Het begin van het nummer is zacht en gedragen. Ergens in het midden wordt gezongen You brought me fame and fortune and everything that goes with it, I thank you all! Eigenlijk wordt die zin meer gesproken dan gezongen en ik declameer hem met een perfect gevoel voor drama. Mijn linkerarm is gespreid en mijn rechter gebogen alsof ik een microfoon vasthoud. Ik bén Freddy! De benen wijd en het hoofd een beetje schuin. En daarna uithalen: We are the champions my friend. And we’ll keep on fighting ‘till the end… Het refrein wordt door mijn publiek meegezongen. Het galmt prachtig door de kelder.
Hier komt abrupt een einde aan als de conciërge de hoek om komt. Hij dirigeert ons met harde hand naar buiten, onderwijl sancties naar ons roepend die er niet om liegen. Strafwerk, nablijven, directeur, plein vegen… Wij zijn de kampioenen, maar we voelen al snel nattigheid…

The Rose. Muziek uit 1980

Karaoke is ooit iets bijzonders geweest. Dat kun je je nu bijna niet meer voorstellen! We schrijven begin jaren negentig. Als afsluiting van het clubseizoen, op de gezellige avond voor de leiding, heeft men een karaokeset gehuurd. Wat een uitvinding! Ik vind het ge-wél-dig! Je geeft aan welk nummer je wilt zingen en daarvan hoor je de muziek. De tekst verschijnt in beeld en meezingen maar. Voor de intrede van het World Wide Web was het toch best lastig om aan de tekst van een lied te komen. Je kon een songtekst uit een muziekblad halen. Maar met karaoke is dat geen probleem meer. De tekst verschijnt op het scherm en kleurt rood op het moment dat je moet zingen. Er is een microfoon bij en een paar boxen, dus het publiek kan je optimaal beluisteren. Voor mij is het onbegrijpelijk dat niet iedereen de hele tijd mee wil zingen. Ik vind het fantastisch, dus ik sta die avond regelmatig met de microfoon in mijn hand.
Mijn alter eega is ook van de partij. We kennen elkaar dan nog niet zo lang. Ik wil graag een goede indruk op haar te maken en dus doe ik erg mijn best. Zij kan zich mijn optreden ook nog goed herinneren. Vooral The Rose van Bette Midler komt sterk bij haar binnen. Dat is natuurlijk ook een erg mooi nummer. In haar herinnering zong ik het prachtig die avond. Als we het nummer later nog wel eens op de radio horen, denken we altijd aan dat moment terug.
Toen mijn alter eega Sarah mocht aanschouwen, heb ik voor haar een tekst geschreven op de melodie van dit lied. Het leek me echter te moeilijk om dat live te zingen op haar feestje. Daarom is het opgenomen op een CD. Zodoende kon ik het, bijna twintig jaar later, nogmaals voor haar zingen op karaoke-achtige wijze. Het effect was nog even sterk…